22 Ağustos 2012 Çarşamba

Peki siz nasılsınız ?? İyi mi? Kötü ?

Siz hiç derin bir yalnızlık yaşadınız mı?? Ya terk edilmişlik?? Ya önemsenmeme?? Ya büyük bir mutsuzluk?? Ya herkesin gözünde birşeyleri başarmama olgusu?? Tam toparlandım derken yeniden yeniden aynı şeyleri yaşamak??  Dayanılmaz bir çaresizlik, güçsüzlük?? Büyük bir depresyon?? Belki alıp başını gitme isteği belki şuradan kendimi atacağım artık dayanamıyorum hissine hiç kapılmadınız mı??

İtiraf ediyorum ki ben kapıldım. Bazen yaşamadım saydım, bazen ayak uydurdum, bazen de bana öyle gelmiştir dedim ve yaşamaya devam ettim. Ama bu duyguları yaşadım. Yaşarken içinden çıkılmazda olsa her şey bittikten sonra bak yaa neler olmuş ?? Bu kadar şeyi ben mi yaşadım bile dedim. Ama en çokta bunu kabullendiğim zaman rahatladım. Başta bunları yaşamak güçsüzlükmüş gibi hep sakladım. Sanal ortamda, dışarıda gördüğüm insanlar o kadar mutluydular ki.. Mutsuz olmak büyük bir güçsüzlük, sanki herkes mutlu olmak zorundaymışcasına sakladım. Bana "Nasılsın? İyimisin?" dediklerinde "İyiyim herşey yolunda dedim", "Keyfin,Alemin Nasıl ?" dediklerinde "Nasıl görüyorsanız keyfim öyle dedim "..... Ben böyle dedikce onlar " Zaten çok iyi gördük dediler, sen iyi olmuyacan da kim olacak dediler" dediler... Onlar öyle dedikce ben kendimi iyi sandım,Onlar öyle söyledikce mutluyum işte daha ne istiyorum diye düşündüm. O zaman hiç bir sorun yokmuşcasına yaşamaya devam ettim.Yaşadım... Yaşadım... Yaşadım...

Ve bir gün uyandığımda başım yastıktan kalmak istemedi. Gözlerimi tavana dikip baktım.Bir an gözlerim doldu. Sonra kendime ne oluyor şimdi sen iyisin dedim.Pati de yanımda yatıyordu ona baktığımda oda ıslak gözlerler bana bakıyordu. Sonra yataktan kalkıp yüzümü yıkamaya gittim,sonra mutfağa doğru peşimde Pati ile yürüdüm.Karnımdan gelen seslere rağmen canım bir şey yemek istemiyordu. Oradan salona yöneldim ve tam televizyonun önündeki koltuğa oturdum.Patide yanımdaki koltuğa yattı. Ve başladım seyretmeye, saatlerce aynı şeylere baktım baktım.Pati de benimle aynı şeyleri yapıyor oda sürekli televizyona bakıyordu ve benim gibi yemek yememişti... Dizilere baktım "insanlar hep zengin,entrikacı,mutlu,istediğini bir şekilde elde ediyor,hatta her dizide bir kız var zorluğu çeken o bile ağlamaklı ama hemen toparlayıp mutlu olabiliyor", Filmlere baktım "herkes neşeli,eğlenceli ve hepsinin sonu mutlu son",magazine baktım "millet tatilde dert yok tasa yok müziğin ritminde çılgın gibi eğleniyor",haberlere baktım "şehitler,olaylar,bombalamalar,katiller, karısının boğazını kesen adamlar,herşey berbat,ama iyi olucaz diyebilen hatta bu gözle bakan-lar var,haberlerin sonuna işte gülün biz iyiz herşey iyi onlarada böle dokundurduk diye skeç koyan haberler var",sonra internete girdim. Twitter'da millet eğleniyor,hem mutlu,hemde herkes birbirini takip ediyor,Facebook'da zaten herkes mutlu,eğlenceli,neşeli.... Sonuç olarak ben iyiyim,bana bakan herkes beni iyi görüyor,etraftaki herkes iyi,devletin hali süper,arkadaşlar deli gibi eğleniyor, mutlularda... Peki o zaman benim neden elim kolum kalkmıyor,neden durup dururken gözlerim doluyor,yemek yemek istemiyorum,keyfim yok,sürekli uyumak istiyorum,zaman geçmek bilmiyor,yapacak hiç birşey yok, peki oğluma ne oluyor.Arada pati benim koltuğuma geliyor ziyarete sarılıyor öpüyor arada ben gidip ona sarılıyorum... Bu durumda bana iyisin diyenler nerede ??  

İşte o an.... Diyorsun ki ben ve Pati iyi değiliz.Dediğim an büyük bir boşlukla karşı karşıya kalıdık.Ben kendimce depresyon yaşarken oğlumda benden dolayı depresyona girmiş. Evet sen kötüsün,yalnızsın,konuşucak kimse yok.Herkes kendi hayatında,kendi ailesi ile kendi dünyasında,kendi önceliklerinde,koşuşturmasında ve herkes mutlu ama biz değiliz.Bununla yüzleşmek zorundasın. Yüzleşemediğin sürece bunu yaşamaya önce kendine sonra insanlara iyiyim diye yalan söylemeye devam edeceksin. Evet ben kötüydüm. Ayrıca iyi olmak zorundada değildim sürekli.Nasıl bir ağız alışkanlığı ise iyiyim demek.Hayır ben artık hiç iyi değilim. Ama herkese açıklama yapmak zorundada değildim. Sanırım o zaman anladım.İnsanlar biribirine kötüyüm dediklerinde peşinden gelebilecek soruları bildikleri ve bu soruların altında ezilmemek için iyiyim diyor ve konuşmayı kestirip atıyorlardı. İşte ben bütün bu soruları,sorunları,hisleri, duyguları, düşünceleri yaşadım. Yalnızlığı severim ama bu kadarını değil,evde oturmayı,televizyon seyretmeyi severim fakat aynı koltukta değil,aynı kıyafetlerle uyumayıda severim evde iş yapmasınıda,sadece tuvalet ve beslenmek için bazen yerimden kıpırdamak isterim ama 6 gün boyunca değil... Koskoca hayatta bir gün ben ve oğlum yalnız kalacağız. O yüzden kabullenip bir an önce bununla yaşamayı öğrenmeliyiz....

Peki siz nasılsınız ???

6 yorum:

vişnap dedi ki...

Sanma ki yalnızsın .Hepimiz bazen diplere bir iniyoruz.Bir çıkıyoruz.Bir ortada sabitlenemiyoruz ki.Hayatın dengesi yok .Hiç olmadı bundan böylede olmaz.Aslında dışarıdan baktık mı herkesler dengede sözüm ona,inan çoğu kendilerince Yaldızlanmış hayatlar.Dertsiz bir Allah sözü hep tesellim olmuştur.
Tek sen değilsin bu hayatta .Canım sevgiler.

yıldız dedi ki...

bir dinlesen herkesden ne dertler var ozaman haline şükrediyorsun derler yaa evet aynen öyle. benimde dibe vurduğum çıktığım insanlara nedenini anlatmaya çalıştığım anlamadılar diye kızdığım, kızdıkça kendimi üzdüğüm çoook zamanlar oldu. hele bu sıralar etrafımdaki insanların ölüm haberlerini aldıkça sağlık korkusu ölüm korkusu sevdiklerimi kaybetme korkusu .... böyle uzar gider liste.
ama şunu unutma bitanem en önemlisi sağlıklı olmak inan. hep daha kötüsünü düşünüp halimizi şükreder olduk ama öyleeee hayat bu yapılacak birşey yok inan.
bazen sürekli dert dinler buluyorum kendimi , bi anlatmak istiyorum bakıyorum sıkılıyorlar hassas düşündükçe kimse seni iplemiyor :)))
bu halinden çık silkelen patiyi al kucağına öpppp içine sok ve kaldığımız yerden devam de. ben böyle olunca hayatımın mutluluk ve mutsuzluklarını bir kağıda yazıp hangisi daha fazla diye bakıyorum sonra şükredip devam ediyorum. çünkü bunları düşündükçe sıkıntıdan azan bir sedefim olduğu için:) yola devammmmmmm;)

öpüyorum seni ve patişi , hayatta senden önemli birşey yok bunu unutma;)

fistik ve pati dedi ki...

Sevgili Vişnap ve Yıldız;Tabii ki hepimizin böyle zamanları mutlaka vardır.Ama itiraf etmekte zorlanırız.Karşı taraf bizi hep güçlü görür ve onu yakıştırır bizde hep öyleymişiz gibi hep iyiyiz deriz.Ama bizimde kötü zamanlarımız olur. Benim ki sadece güçlüde olsak her zaman iyi olmak zorunda değilize bir isyandı.Birde bayram boyu telefon çalmadı,gelen olmadı,ailem burada yoktu,arkadaşlarım yoktu, bir ben vardım benimde halim yoktu.İşin enteresan kısmı oğlumunda hali yoktu.Ben ne yaptıysam oda benimle aynı şeyleri yaptı diyebilirim. Patilerimiz bizi en iyi anlayanlarmış bunu bir kez daha anladım.Bende sizi çok öpüyorum.Güzel,moral verici yorumlarınız içinde çok teşekkür ediyorum.Sizleri tanıdığım için mutluyum...




Nilgün Komar dedi ki...

ah balım birtanem! olmazmı olmazmı? kaç kez hemde ki en yakın şahit de sensin! öyleki bazen kalabalık içinde kendini yalnız hissettim bende.. terkedilmiş.. kurumuş kalmış kırık bir dal gibi hemde.. sonra toparladık dediğin gibi geçti o günler ama izleri hep kaldı.. kalacakda.. bizi yaşamda perçinleyen de bu izler değilmi zaten! başka türlü olsak aklımız beş karış havada gezerdik! ki bu da bize göre değil biliyorsun öyle avel avel olaylara tepeden karşıdan bakmak hatta yandan bile bakmamak bize göre değil.. bazen yanına yaklaşacak bazende içine düşüp yanacağız kaynayan kazanın :)
bu sefer sana yalnızlık kazanı çıktı.. banada bir kaç köy dolusu insan içinde yabancı hissetmek!

fistik ve pati dedi ki...

Balım senin yalnızlığın bende de kötüymüş.Kalabalığın içinde yalnızlık hisse daha kötü tabii... Kötü hisler kötü duygular kimse yaşamasın böyle.Ve büyümek büyüdükçe görmek.Hayat bir tecrübe ama her saniyede tecrübe olamaz yani... Bir an sakin herşey sonra kötü hadi bakalım tecrübe et ve ederken de kimseye belli etme...

herşey tadında dedi ki...

ben 25 yaşındayım daha çok genç değilmi?
evlendim o kadar yanlızımki
hiçbir komşum yok burda
annem uzakta eski arkadaşlarımın hepsi çalışıyor ve ben yapayanlızım
akşam eşim gelirse çıkıyorum dışarı çünkü dışarı şıkmaya çıkmaya artık eve kapandığım için yanlız çıkamıyorum korkuyorum resmen panikatak gibi bişey oldum
tek yaptığım şey evde oturmak
çok zor çok allah kolaylık versin